[12] 2Kon. 2: 9
Collectie: 2412-noorlandt-tape-150
U kunt de preek hier beluisteren en lezen, of de tekst van de preek kopiëren naar het klembord.
en Elisa zei dat toch twee delen van uw geest op mij zijn. Gelezen in één van de boeken van de Russische schrijver Dostojevski, ik kan de passage voor van een man die op een gegeven moment zijn leven niet meer aankon. Hij heeft met de lieve de trekking gekregen en eindelijk zal hij daardoor boven de moeilijkheden uitkomen. Kijkt van zorgen licht achterin en een betere tijd ligt ervoren. Maar dan op het beslissende moment, wanneer die in de trein zal stappen om naar die lieve verking af te reizen, en dan wordt het alles in te deel. Hij zakt als het ware geestelijk in elkaar en heeft geen moed meer voor het leven. Uw vrienden raden aan eerst wat ontspanning te zoeken. Hij ziet het maar het helpt niet. Hij voert zich eenzaam. Een andere vriend verwijst hem naar de priester. En die priester die geeft hem de raad je moet maar gaan bidden, zegt hij. Hij doet het dagen en weken lang. Maar het helpt niet. En dan spreekt die zijn moedeloosheid uit aan een oude vrouw, de moeder van een vriend. En zij zegt het anders. Zij zegt: God regeert. En God houdt ook van jouw leven. En dan zegt ze: “Geef je over en vertrouw je over aan hem en ik zal voor je bidden.” En dat laatste heeft hem geholpen. Gemeente, jongens en meisjes, daaraan moest ik denken toen ik de geschiedenis van onze tekst voor me las. Fragment uit het leven van de profeet. En vanavond wil ik niet in de eerste plaats gaan spreken over Elisa. U heeft dat eigenlijk al begrepen uit de tekst. Het gaat meer over de opvolger Elisa. Of beter nog, het gaat over een mens die het leven in moet. Vandaag zou u zeggen, het nieuwe jaar weer voor hem ligt. Die in het leven in moet en die in staat krijgt opgelegd. En die dan op een gegeven moment niet meer weet hoe die eruit moet komen. Het vermoedt zo maar dat er vanavond ook wel mensen in de kerk zitten die dat iets van kennen. En dat die tekst vanavond in eens heel reëel en werkelijk voor ons. Want liever u weet ook wel eens niet hoe u uit de problemen en uit de moeilijkheden komen moet. En dan komt als het ware alles tegelijk op je af. En is nog niet opgelost of het andere dient zich al weer aan. En dit in je hart knaagt de angst. Dat je er niet tegen op zal kunnen. En dat je geen uitzicht meer hebt. Je kijkt naar rechts en je kijkt naar links, maar er is geen uitweg. Je hebt behoefte aan iemand die je niet alleen met woorden opbeurt. Maar die helpt met de daad. En zeker, nu zijn er omstandigheden dat de ene mens de andere mens helpen kan. En onze christen, ik zeg dat vanavond heel duidelijk onder christenen, zou dat ook veel meer moeten gebeuren. Er kunnen momenten zijn. En er kunnen dingen in ons leven zijn. Dat naar links en rechts kijken niet helpt. Dat mensen ons niet kunnen helpen. En dan moeten we een andere richting uit. EjQKMgEMOdbHOjxKQ4SGHcHk6VFmsoQhfM+HmiYhH5iYNAqRCt3nZibEm2Qvpf3MAfw7faAN
Deze tekst is een automatische transcriptie met behulp van kunstmatige intelligentie. Als u eventuele fouten in deze tekst wilt (helpen) verbeteren, wilt u ons dat dan laten weten?
en Elisa zei dat toch twee delen van uw geest op mij zijn. Gelezen in één van de boeken van de Russische schrijver Dostojevski, ik kan de passage voor van een man die op een gegeven moment zijn leven niet meer aankon. Hij heeft met de lieve de trekking gekregen en eindelijk zal hij daardoor boven de moeilijkheden uitkomen. Kijkt van zorgen licht achterin en een betere tijd ligt ervoren. Maar dan op het beslissende moment, wanneer die in de trein zal stappen om naar die lieve verking af te reizen, en dan wordt het alles in te deel. Hij zakt als het ware geestelijk in elkaar en heeft geen moed meer voor het leven. Uw vrienden raden aan eerst wat ontspanning te zoeken. Hij ziet het maar het helpt niet. Hij voert zich eenzaam. Een andere vriend verwijst hem naar de priester. En die priester die geeft hem de raad je moet maar gaan bidden, zegt hij. Hij doet het dagen en weken lang. Maar het helpt niet. En dan spreekt die zijn moedeloosheid uit aan een oude vrouw, de moeder van een vriend. En zij zegt het anders. Zij zegt: God regeert. En God houdt ook van jouw leven. En dan zegt ze: "Geef je over en vertrouw je over aan hem en ik zal voor je bidden." En dat laatste heeft hem geholpen. Gemeente, jongens en meisjes, daaraan moest ik denken toen ik de geschiedenis van onze tekst voor me las. Fragment uit het leven van de profeet. En vanavond wil ik niet in de eerste plaats gaan spreken over Elisa. U heeft dat eigenlijk al begrepen uit de tekst. Het gaat meer over de opvolger Elisa. Of beter nog, het gaat over een mens die het leven in moet. Vandaag zou u zeggen, het nieuwe jaar weer voor hem ligt. Die in het leven in moet en die in staat krijgt opgelegd. En die dan op een gegeven moment niet meer weet hoe die eruit moet komen. Het vermoedt zo maar dat er vanavond ook wel mensen in de kerk zitten die dat iets van kennen. En dat die tekst vanavond in eens heel reëel en werkelijk voor ons. Want liever u weet ook wel eens niet hoe u uit de problemen en uit de moeilijkheden komen moet. En dan komt als het ware alles tegelijk op je af. En is nog niet opgelost of het andere dient zich al weer aan. En dit in je hart knaagt de angst. Dat je er niet tegen op zal kunnen. En dat je geen uitzicht meer hebt. Je kijkt naar rechts en je kijkt naar links, maar er is geen uitweg. Je hebt behoefte aan iemand die je niet alleen met woorden opbeurt. Maar die helpt met de daad. En zeker, nu zijn er omstandigheden dat de ene mens de andere mens helpen kan. En onze christen, ik zeg dat vanavond heel duidelijk onder christenen, zou dat ook veel meer moeten gebeuren. Er kunnen momenten zijn. En er kunnen dingen in ons leven zijn. Dat naar links en rechts kijken niet helpt. Dat mensen ons niet kunnen helpen. En dan moeten we een andere richting uit.
EjQKMgEMOdbHOjxKQ4SGHcHk6VFmsoQhfM+HmiYhH5iYNAqRCt3nZibEm2Qvpf3MAfw7faAN
