[47] 2Kor. 4: 6
Collectie: 2412-noorlandt-tape-150
U kunt de preek hier beluisteren en lezen, of de tekst van de preek kopiëren naar het klembord.
Gemeente, en dan in 2 Korinthe 4 en daarvan het zesde vers, waar Gods Woord in onze tekst aldus luidt: want God die gezegd heeft, dat is degene die in onze harten geschenen heeft om te geven, Gemeente, deze tekst spreekt ons over het licht van Gods genade.
We letten achtereenvolgens in de eerste plaats erop dat dit licht meer is dan het licht van de natuur.
In de tweede plaats, dat dit licht zijn stralen werpt op Jezus Christus.
En we letten er in de derde plaats op, dat dit licht de harten van Gods kinderen verlicht.
Het licht van Gods genade. Drie gedachten. In de eerste plaats staan we stil dat dit licht meer is dan het licht der natuur.
Dus staan dan in zonderheid stil bij deze woorden, want God die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen.
In de tweede plaats dat het zijn stralen werpt op Jezus Christus. De tekst zegt zo, om te geven verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus.
En tenslotte in de derde plaats dat het de harten van Gods kinderen verlicht, is degene die in onze harten geschenen heeft.
Gemeente, het is niet geweest omdat Paulus zo indrukwekkend sprak.
Het is ook niet geweest omdat het zo’n grote betoning van kracht en macht is geweest.
Het waren niet de vloeinde woorden, het was niet de opeenstapeling van woorden, maar het was omdat Gods Geest in zijn prediking meewrong, en dat harten van mensen wonende in de havenstad Korinthe, werden geopend als in Lidia’s hart, en dat ze acht namen op hetgeen gesproken werd.
De dood in Adam en het leven in Christus. Dat ze acht namen, mensen die woonden in deze diep wereldgelijkvormige stad, waar iedereen naar het goeddunken van eigen hart en leven leven kon, maar harteloos genieten van de aanlokselen van deze wereld, de zonde indringen kunt met volle teugen.
Maar het was juist hier dat Paulus prediking doeltrof.
Maar gemeente, zullen we erop letten dat daar, waar God werken aanvang neemt, waar Gods kerk wordt gebouwd, daar bouwt Satan er een kapel na.
Zo zal hij trachten dat Gods gebouw, zo zal hij trachten dat werk, dat goede werk wat hij begonnen heeft, zal Satan trachten dat te breken, kapot te slaan.
En zo was het ook in Korinthe.
Het was niet alleen op afstand, de spot, de haat, de hoon, zou voor het vlees niet aangenaam zijn geweest.
Maar zo valt het nog predikers te beurt.
Nee, alles wat niet is naar naar de mens, alles wat niet streelt naar het vlees, daar briest en daar bruist de vijandige hart tegen.
Maar er was meer aan de hand, gemeente, in Korinthe.
Daar was de haat, daar was de tegenstand, daar was de weerstand tegen de prediking van vrije genade, zo groot, dat er mensen waren die Paulus het zwijgen wilden opleggen.
Ja, zelfs zo dat ze hem naar het leven stonden.
En dan neemt het zulke vormen aan dat Paulus ziende op de omstandigheden waarin hij moet prediken, besluit dat hij maar zwijgen moet.
Wellicht is dit niet het gewezen arbeids terrein.
Wellicht ligt er een andere stad in het verschiet, waar hij de ploegscharen in de grond zal moeten steken.
Deze tekst is een automatische transcriptie met behulp van kunstmatige intelligentie. Als u eventuele fouten in deze tekst wilt (helpen) verbeteren, wilt u ons dat dan laten weten?
Gemeente, en dan in 2 Korinthe 4 en daarvan het zesde vers, waar Gods Woord in onze tekst aldus luidt: want God die gezegd heeft, dat is degene die in onze harten geschenen heeft om te geven, Gemeente, deze tekst spreekt ons over het licht van Gods genade.
We letten achtereenvolgens in de eerste plaats erop dat dit licht meer is dan het licht van de natuur.
In de tweede plaats, dat dit licht zijn stralen werpt op Jezus Christus.
En we letten er in de derde plaats op, dat dit licht de harten van Gods kinderen verlicht.
Het licht van Gods genade. Drie gedachten. In de eerste plaats staan we stil dat dit licht meer is dan het licht der natuur.
Dus staan dan in zonderheid stil bij deze woorden, want God die gezegd heeft dat het licht uit de duisternis zou schijnen.
In de tweede plaats dat het zijn stralen werpt op Jezus Christus. De tekst zegt zo, om te geven verlichting der kennis der heerlijkheid Gods in het aangezicht van Jezus Christus.
En tenslotte in de derde plaats dat het de harten van Gods kinderen verlicht, is degene die in onze harten geschenen heeft.
Gemeente, het is niet geweest omdat Paulus zo indrukwekkend sprak.
Het is ook niet geweest omdat het zo'n grote betoning van kracht en macht is geweest.
Het waren niet de vloeinde woorden, het was niet de opeenstapeling van woorden, maar het was omdat Gods Geest in zijn prediking meewrong, en dat harten van mensen wonende in de havenstad Korinthe, werden geopend als in Lidia's hart, en dat ze acht namen op hetgeen gesproken werd.
De dood in Adam en het leven in Christus. Dat ze acht namen, mensen die woonden in deze diep wereldgelijkvormige stad, waar iedereen naar het goeddunken van eigen hart en leven leven kon, maar harteloos genieten van de aanlokselen van deze wereld, de zonde indringen kunt met volle teugen.
Maar het was juist hier dat Paulus prediking doeltrof.
Maar gemeente, zullen we erop letten dat daar, waar God werken aanvang neemt, waar Gods kerk wordt gebouwd, daar bouwt Satan er een kapel na.
Zo zal hij trachten dat Gods gebouw, zo zal hij trachten dat werk, dat goede werk wat hij begonnen heeft, zal Satan trachten dat te breken, kapot te slaan.
En zo was het ook in Korinthe.
Het was niet alleen op afstand, de spot, de haat, de hoon, zou voor het vlees niet aangenaam zijn geweest.
Maar zo valt het nog predikers te beurt.
Nee, alles wat niet is naar naar de mens, alles wat niet streelt naar het vlees, daar briest en daar bruist de vijandige hart tegen.
Maar er was meer aan de hand, gemeente, in Korinthe.
Daar was de haat, daar was de tegenstand, daar was de weerstand tegen de prediking van vrije genade, zo groot, dat er mensen waren die Paulus het zwijgen wilden opleggen.
Ja, zelfs zo dat ze hem naar het leven stonden.
En dan neemt het zulke vormen aan dat Paulus ziende op de omstandigheden waarin hij moet prediken, besluit dat hij maar zwijgen moet.
Wellicht is dit niet het gewezen arbeids terrein.
Wellicht ligt er een andere stad in het verschiet, waar hij de ploegscharen in de grond zal moeten steken.
